close

O CZUJKACH PŁOMIENIA SŁÓW KILKA…

Możemy znaleźć wiele obiektów, w których zabezpieczenie pożarowe opierające się na optycznych czujkach dymu czy czujkach temperaturowych jest niewystarczające. Ze względu na specyfikę pożaru w takich miejscach jak hangary lotnicze, przepompownie ropy naftowej czy fabryki chemikaliów, w których może dojść np. do bezdymnych pożarów gazów i cieczy, jako uzupełnienie innych rodzajów czujek można zastosować czujki płomienia. Również na otwartych przestrzeniach, takich jak składy paliw czy parkingi, na których nie ma technicznej możliwości zastosowania innych czujek alternatywą pozostają czujki płomienia.

Z technicznego punktu widzenia wykrywanie płomienia pożarowego przy pomocy analizy promieniowania jest bardzo wymagające. Spowodowane jest to tym, że w normalnych warunkach pracy czujki występuje duża liczba źródeł promieniowania, których charakterystyka diametralnie się różni. Mogą one być przyczyną zakłóceń czujki lub występowania fałszywych alarmów. Największym problemem, który stoi przed konstruktorami czujek płomienia jest zapewnienie, że czujka wyodrębni promieniowanie emitowane przez płomień pożarowy z ogólnego promieniowania występującego w danym środowisku. Czujka musi przy tym być odporna na fałszywe alarmy, ale równocześnie musi zagwarantować pewność wykrycia pożaru.

  1. Czujki promieniowania ultrafioletowego.

Jedną z metod wykrywania pożaru stosowaną w czujkach płomieni jest detekcja promieniowania UV. Do jej zalet możemy zaliczyć szybkość reakcji na płomień pożarowy oraz możliwość wykrycia każdego rodzaju palącej się substancji. Wadami natomiast jest brak możliwości zablokowania reakcji na promienie UV, które są emitowane przez łuki elektryczne. Powstają one głównie podczas procesów spawania. Kolejną wadą jest wrażliwość na promieniowanie UV emitowane przez niektóre rodzaje oświetlania oraz promieniowanie RTG, które bywa używane w różnych procesach technologicznych.

  1. Czujki promieniowania podczerwonego.

Kolejną metodą wykrywania pożaru stosowaną w czujkach płomienia jest detekcja promieni podczerwonych emitowanych przez płomień pożarowy. Jako, że promieniowanie podczerwone różnych długości jest powszechne w środowisku, konstruktorzy musieli opracować niezawodną metodę rozpoznawania promieniowania emitowanego przez płomień. Aby zwiększyć niezawodność czujek IR producenci stosują m.in. elektroniczne przetwarzanie danych z wykorzystaniem algorytmów, które uwzględniają promieniowanie o różnych długościach fali, ich proporcje oraz zmienności w czasie. Doprowadziło to do opracowania czujek o odpowiedniej czułości oraz odporności na fałszywe alarmy (które w wykrywaniu metodą IR mogą być powodowane np. przez grzejniki lub elementy pracujących maszyn). Do zalet tej metody możemy zaliczyć niską absorbcję większości substancji chemicznych przez promieniowanie podczerwone. Wiąże się to z odpornością czujek na zanieczyszczenia powodowane związkami chemicznymi. Zaletą czujek IR jest również brak reakcji na promieniowanie UV powodowane przez łuki elektryczne. Czujki te stosuje się głównie jako uzupełnienie optycznych czujek dymu. Mogą one wykrywać bezdymne pożary cieczy i gazów, jak również otwarty ognień, któremu towarzyszy wydzielanie dymu, będącego wynikiem spalania materiałów zawierających związki węgla.

  1. Czujki wielosensorowe.

W celu zwiększenia niezawodności detekcji czujek oraz ich oraz ich odporności na fałszywe alarmy producenci stosują czujki wielosensorowe. Na rynku spotkać można czujki wyposażone w dwa detektory IR i jeden UV, dwa detektory IR lub trzy detektory IR.

Przykładem wielosensorowej czujki IR jest czujka SIEMENS ASA FDF241-9. Posiada ona trzy czujniki IR. Jeden czujnik mierzy promieniowanie podczerwone o długości fali charakterystycznej, dla rozgrzanego dwutlenku węgla. Dwa pozostałe czujniki jednocześnie mierzą promieniowanie zakłócające o innych długościach fal.

Wielosensorowe czujki płomienia mają zastosowanie m.in. w instalacjach wydobywczych i przesyłowych ropy i gazu, w tym na platformach wiertniczych, na stacjach przeładunkowych paliw i chemikaliów, w zakładach rafineryjnych i petrochemicznych, hangarach lotniczych, w turbinach gazowych, maszynowniach statków i składach drewna.

Do testowania czujek płomienia stosuje się odpowiednie testery generujące promieniowanie o odpowiednich długościach fali, które naśladują charakterystykę płomieni pożarowych.

Przy zastosowaniu czujek płomienia należy pamiętać, aby określić przewidywalną wielkość powierzchni, którą może objąć pożar. Zależeć będzie od tego dobór odpowiednich czujek oraz sposób ich montażu.

Przemysław Czereba

Factor Security

Poznań

No Comments

Leave a reply

Post your comment
Enter your name
Your e-mail address

Story Page