SYSTEMY TELEWIZJI DOZOROWEJ – temat 1

SYSTEMY TELEWIZJI DOZOROWEJ – temat 1

System telewizji dozorowej (nazywaną dawniej przemysłową, obserwacyjną, a przez jakiś czas także użytkową) wspomaga nadzór obiektu w momencie wtargnięcia intruza lub po tym zdarzeniu oraz weryfikację alarmów i zdarzeń z innych systemów bezpieczeństwa. Dzięki możliwości rejestracji obrazu może wspierać postępowanie dowodowe w przypadku włamania, napadu lub innych krytycznych zdarzeń w obiekcie.

System telewizji dozorowej (CCTV) może służyć do bieżącej obserwacji obiektu, ludzi czy procesów technologicznych na monitorach telewizyjnych. Istotną funkcją jest potwierdzanie przekroczenia stref zewnętrznych obiektu chronionych systemami ochrony peryferyjnej. Ale nadrzędną i szalenie istotną funkcją systemu jest możliwość odtworzenia zapisanego obrazu z obszaru widzianego przez dowolną kamerę podłączoną do systemu, z przedziału czasu, w którym nastąpiło zdarzenie (ten przedział czasu jest ograniczony parametrami nagrywania i pojemnością zastosowanych pamięci masowych). Na podstawie obrazu można wyciągnąć wnioski o rozwoju zdarzenia, jego czasie i osobach zaangażowanych. Może to stanowić materiał dowodowy w trakcie dochodzenia. Zapisane obrazy można archiwizować, kopiować i przekazywać organom śledczym. System telewizyjny bez możliwości rejestracji jest bardzo upośledzony.

W ostatnich latach nastąpiło wiele zmian technologicznych w systemach telewizji dozorowej.

Przeszliśmy drogę od telewizji analogowej do różnych odmian telewizji cyfrowej, choć określenie „cyfrowa” odnosi się w pewnych kwestiach także do telewizji analogowej.

Wypieranie urządzeń analogowych przez technologię IP postępowało znacznie wolniej, niż pobożne życzenia producentów i analityków rynku jeszcze kilka lat temu. Ale proces jest nieodwracalny, urządzenia analogowe będą wycofywane z produkcji a ceny urządzeń CCTV w technologii IP stopniowo obniżają się i osiągnęły już pułap cen „starych” urządzeń.

Generalnie:

– jeśli posiadasz system telewizji dozorowej jeszcze (nie chce mi się w to wierzyć) z magnetowidem poklatkowym (na taśmy), to czas na szybką zmianę, jęsli nie całego systemu, to przynajmniej urządzenia do nagrywania.

– jeśli masz system analogowy już z rejestracją cyfrową, możesz wymienić go na system analogowy HD-TV (różne odmiany handlowe), lub na system IP, uzyskując znacznie wyższą jakość/rozdzielczość obrazu.

– jeśli nie masz żadnego systemu CCTV, to instaluj system w oparciu o technologię IP. Zyskujesz jakość obrazu i dodatkowe funkcjonalności związane z możliwościami konfiguracji kamer i zarządzania obrazem oraz dostęp do największych obecnie rozdzielczości kamer.

 

Pamiętaj, że im więcej jest kamer i im większą mają rozdzielczość, tym więcej potrzebujesz przestrzeni na dyskach twardych, aby to zapisać. Jakiej byś nie użył kompresji, to im więcej szczegółów chcesz rejestrować, tym więcej gigabajtów pamięci potrzebujesz. Technicznie nie jest to żadnym problemem. Istotne są znacząco rosnące koszty takiego systemu.

 

Artur Kamiński

Factor Security

Poznań

SYSTEMY TELEWIZJI DOZOROWEJ – temat 3

SYSTEMY TELEWIZJI DOZOROWEJ – temat 3

Obiektyw odwzorowuje obiekt na przetworniku kamery. Od parametrów obiektywu w dużym stopniu zależy wielkość i jakość obrazu obserwowanej sceny. W przypadku kamer typu box obiektyw trzeba dobrać i zakupić oddzielnie, natomiast kamery kompaktowe, kopułkowe i obrotowe mają obiektyw wbudowany fabrycznie. Poniżej podaję cechy obiektywów:

– ogniskowa obiektywu (f) podawana w milimetrach przekłada się na kąt widzenia: dłuższa ogniskowa, wyrażona większą cyfrą, to mniejszy kąt widzenia (możliwość oglądania szczegółów lub oddalonych obiektów); standardowa ogniskowa obiektywu dla przetwornika obrazu o przekątnej 1/3” to 4 mm. Obiektyw 2,8 mm jest praktycznie najszerszym obiektywem, stosowanym do obserwacji dużych obszarów bez troski o szczegóły obrazu, lub w małych, ciasnych pomieszczeniach, dla zobrazowania wszystkiego, co jest w takim pomieszczeniu. Obiektyw o ogniskowej 12 czy 50 mm ma coraz to mniejszy kąt widzenia, czego efektem jest „przybliżenie” obserwowanego obiektu, umożliwiające wyłowienie obiektu z tła i pokazanie detalu. W praktyce najczęściej stosowane są obiektywy o zmiennej ogniskowej (ZOOM), regulowanej ruchomym pierścieniem z dźwignią. Ułatwiają dostosowanie wielkości obserwowanego obszaru do potrzeb stawianych systemowi. Takie obiektywy zamontowane są fabrycznie w większości kamer kompaktowych i kopułkowych, choć są dostępne także tańsze kamery, z obiektywem o stałej ogniskowej. O wartości tej stałej ogniskowej (z ograniczonego zakresu) możemy zdecydować przy zakupie kamery.

W celu dobrania ogniskowej obiektywu do wielkości obserwowanej sceny można posłużyć się obrotowymi kalkulatorami lub tabelami. Tak się dzieje podczas projektowania systemu CCTV. Szalenie pouczające i efektywne jest dobranie kąta widzenia obiektywu z inwestorem/użytkownikiem systemu CCTV w miejscu przyszłej instalacji kamer. Taka próba najczęściej obala dotychczasowe wyobrażenia klienta o możliwościach systemu i uświadamia potrzebę zastosowania kolejnych kamer lub zmiany ich lokalizacji dla uzyskania wymaganego efektu. Urządzenia do takiej próby na pewno udostępni ich dystrybutor, współpracujący w firmą instalacyjną lub projektową.

Z doświadczenia wiemy, że większość kamer w istniejących systemach telewizji dozorowej obserwuje zbyt duży obszar, często z elementami nic nie wnoszącymi do kwestii obserwacji obiektu, oraz z dużymi fragmentami nieba lub oświetlenia sztucznego, które „ogłupiają” automatykę kamery i deformują obraz.

– zakres zmian ogniskowej obiektywu typu ZOOM to zakres wartości ogniskowych dających najszerszy i najwęższy kąt widzenia. Typowe zakresy ogniskowych dla obiektywów typu ZOOM to 2,8-12 mm, 3-8 mm, 9-22 mm. Wartość ogniskowej (kąt widzenia obiektywu) ustawiana jest ręcznie w trakcie montażu kamery i w trakcie eksploatacji systemu nie można zdalnie jej zmieniać. W razie potrzeby można zmienić tę ogniskową, ale wymaga to dostępu do punktu kamerowego. Uwagi te nie dotyczą kamer szybkoobrotowych oraz zestawów na głowicy obrotowo-uchylnej, w których ogniskową obiektywu, zwykle o dużym zakresie, można zmieniać z pulpitu sterującego, rejestratora lub zdalnej aplikacji.

– przekątna przetwornika obrazu, do której obiektyw został zaprojektowany; z danym przetwornikiem mogą pracować tylko obiektywy przeznaczone do określonej lub większej przekątnej. W przeciwnym razie nastąpi winietowanie (obcinanie) części obrazu. Używając obiektywu dla określonego przetwornika obrazu z kamerą o mniejszym przetworniku następuje zmniejszenie kąta widzenia układu obiektyw-kamera (to znaczy, że efekt jest podobny do tego, gdyby zastosować obiektyw o dłuższej, większej ogniskowej).

– jasność obiektywu (F; inaczej: liczba aperturowa) to jego zdolność przepuszczania światła; standard to F=1,4, jaśniejszym obiektywem (dwukrotnie) jest ten o jasności 1,2 a super jasne obiektywy mają F=0,75.

– zdolność (i precyzja) zamykania się przysłony do dużych wartości F czyli dużego ograniczenia ilości światła przepuszczanego a więc możliwość reagowania na zmiany oświetlenia sceny o dużej dynamice; standardowa wartość F to 64-90, wysoka 185-360. Do pracy na zewnątrz lub w miejscach z dużymi zmianami oświetlenia sceny musi być zastosowany obiektyw z automatyczną przysłoną (auto – irys). Sposób sterowania przysłoną (DC lub VIDEO) jest zależny od zastosowanej kamery i nie wpływa on na jakość obrazu. W praktyce nie stosuje się już obiektywów sterowanych sygnałem video, a w obiektywach wbudowanych fabrycznie ten parametr w ogóle nas nie interesuje.

– rodzaj materiału, z którego wykonane są soczewki obiektywu oraz rodzaj soczewek i ich układów; to wszystko wpływa na jakość obiektywu, jego rozdzielczość, jasność, zniekształcenia. Szkło jest materiałem preferowanym, ale nawet w dobrych obiektywach niektóre elementy bywają wykonywane z plastiku. Po obiektywie z całym układem optycznym wykonanym z plastiku nie można spodziewać się wiele dobrego. Bywa, że marne obiektywy plastikowe po jakimś czasie mętnieją w masie co powoduje, że obraz z kamery jest mocno zdegradowany.

– kompensacja do pracy w podczerwieni; przy pracy kamery w nocy, kiedy oświetlenie wspomagane jest oświetlaczem podczerwonym, wymaga się, aby obiektyw był skompensowany do promieniowania podczerwonego. Podczerwień ma inną długość fali i zwykłe obiektywy ogniskują podczerwień w innym miejscu, niż światło widzialne, co powoduje powstawanie nieostrego obrazu. Obiektywy z kompensacją IR oznaczane są jako „IR” lub „D&N”.

– mocowanie obiektywu C czy CS; chodzi tu o wielkość dystansu między kamerą a obiektywem; w praktyce stosowane są obiektywy typu CS, a w obiektywach wbudowanych fabrycznie ta cecha w ogóle nas nie interesuje.

– rozdzielczość obiektywu podawana w megapikselach; rozdzielczość obiektywu ma wpływ na dobrą jakość obrazu przy wszystkich typach kamer, ale w kamerach megapikselowych (czyli o rozdzielczości powyżej miliona pikseli) ma znaczenie szczególne. I tu zaczyna się kłopot, a właściwie pole do popisu dla „marketingu kreatywnego”. Ci, którzy nie mają się czym pochwalić, jeśli chodzi o parametry obiektywu, podają, że obiektyw jest „megapikselowy”. Ale ilu-megapikselowy? Przecież kamera może mieć 1, 2, 5 albo i więcej Mpix rozdzielczości. Zatem powinniśmy oczekiwać, że zostanie podany parametr/rozdzielczość kamery, z jaką maksymalnie może pracować dany obiektyw. I tak, podanie informacji, że jest to obiektyw 2-megapikselowy powoduje, że możemy go zastosować do kamery o rozdzielczości 1 lub 2 megapiksele, ale już do kamery 3, 5 lub więcej megapikseli rozdzielczości ten obiektyw się nie nadaje. Po prostu stracimy wówczas szczegółowość obrazu, jaką dałaby nam kamera o danej rozdzielczości pracując z dedykowanym do niej obiektywem.

 

Artur Kamiński

Factor Security

Poznań

TLENEK WĘGLA – CICHY ZABÓJCA

TLENEK WĘGLA – CICHY ZABÓJCA

Gaz jest szeroko rozpowszechnionym nośnikiem energii, stosowanym powszechnie w gospodarstwach domowych. Szczelność instalacji gazowej jest dla każdego oczywistym warunkiem bezpiecznego użytkowania gazu, gdyż jego mieszanina z powietrzem grozi wybuchem.

Większość użytkowników gazu nie wie jednak kiedy może pojawić się zagrożenie zatruciem tlenkiem węgla (potocznie zwanym czadem). W Polsce każdego roku, z powodu zatrucia tlenkiem węgla pochodzącym z gazowych grzejników wody przepływowej, umiera ok. 100 osób, a kilka razy więcej ulega zatruciu wymagającym hospitalizacji.

Aby zmniejszyć zagrożenie, które niesie ze sobą tlenek węgla można zastosować czujki tlenku węgla. Na rynku możemy wybierać wśród szerokiej gamy sprzętu różnych producentów. Przy wyborze odpowiedniej dla nas czujki decydujące znaczenie powinien mieć sposób instalacji czujki.

Wyróżnić możemy czujki wchodzące w skład systemu alarmowego oraz autonomiczne czujki tlenku węgla. Pierwsze z nich wymagają posiadania sprawnego systemu alarmowego lub jego instalacji. Ich niewątpliwą zaletą jest bezobsługowa praca oraz stała kontrola pracy czujki przez centralę alarmową.

Autonomiczne czujki tlenku węgla są urządzeniami niewymagającymi inwestycji w system alarmowy. Zasilane są sieciowo bądź akumulatorowo (przy tej opcji trzeba pamiętać o wymianie baterii co w perspektywie czasu może być niezbyt dobrym rozwiązaniem) i może je obsługiwać praktycznie każdy. Dla własnego bezpieczeństwa polecamy zaopatrzyć się czujki czadu.

Z informacjami i statystykami na temat tlenku węgla dotyczącymi województwa wielkopolskiego można zapoznać się na stronie: http://www.psp.wlkp.pl/?art=915

Ciekawy reportaż opublikowała również Komenda Miejska Państwowej Straży Pożarnej w Radomiu https://www.youtube.com/watch?v=jArvkOYD5N8

Jeżeli bylibyście zainteresowani nabyciem czujki tlenku węgla prosimy o kontakt: factor@factor.pl

SYSTEMY WSPÓŁPRACUJĄCE Z SYSTEMEM SYGNALIZACJI POŻARU

SYSTEMY WSPÓŁPRACUJĄCE Z SYSTEMEM SYGNALIZACJI POŻARU

System wykrywania i sygnalizacji pożaru bardzo często jest tylko jednym z systemów bezpieczeństwa w obiekcie. Ponadto stan innych systemów technicznych (utrzymanie klimatu, windy, zasilanie główne i awaryjne) powinien reagować na informację o wykrytym pożarze.

Sygnał alarmu pożarowego:

  • powiadamia użytkowników i straż pożarną
  • uruchamia dźwiękowy system ostrzegawczy
  • uruchamia systemy gaśnicze i instalacje tryskaczowe
  • otwiera klapy dymowe i otwory napowietrzające (za pośrednictwem central oddymiających)
  • zamyka drzwi przeciwpożarowe
  • otwiera drzwi na drogach ewakuacyjnych (za pośrednictwem central kontroli dostępu)
  • zamyka klapy pożarowe w kanałach wentylacyjnych
  • wyłącza pracę wentylatorów systemów wentylacyjnych
  • sprowadza windy na parter
  • przełącza system telewizji dozorowej na obserwację zagrożonych obszarów.

Zależnie od rodzaju i funkcji obiektu mogą wystąpić jeszcze inne systemy czy urządzenia wymagające wysterowania.

Do sterowania urządzeniami zewnętrznymi najczęściej (i najbezpieczniej) wykorzystywane są moduły monitorująco-sterujące z wyjściami przekaźnikowymi, zamontowane w pętli dozorowej systemu sygnalizacji pożaru. Można je bardzo elastycznie oprogramować, co spowoduje reakcję przyłączonych do nich innych systemów zależnie od wybranej strefy pożarowej, rodzaju zdarzenia itp. Wyjścia przekaźnikowe umożliwiają separację galwaniczną od systemów zewnętrznych.

Do sterowania i monitorowania wykorzystuje się także magistrale Lon i BACnet.

Szczególnym systemem połączonym z centralą sygnalizacji pożaru jest system wizualizacji systemu pożarowego. W sposób wygodny obrazuje sytuację w obiekcie oraz podaje konkretne polecenia dla pracowników ochrony, stosowne do sytuacji.

System wykrywania i sygnalizacji pożaru powinien być – zgodnie z Polską Normą – konserwowany przez upoważnioną do tego firmę. Brak konserwacji urządzeń powoduje wygaśnięcie ich gwarancji jak również uniemożliwia uzyskanie pełnego odszkodowania w przypadku powstania strat spowodowanych pożarem. W obiekcie wyposażonym w system sygnalizacji pożaru powinna znajdować się Książka Systemu, do której wprowadzone są dane o systemie i wpisywane są informacje o przeprowadzonych konserwacjach, naprawach, wyłączeniach systemu, awariach i zmianach. Zdarza się coraz częściej, że firmy ubezpieczeniowe zaczynają od sprawdzenia Książki Systemu, kiedy przystępują do procedur związanych z wypłatą odszkodowania po włamaniu do obiektu.

W trakcie konserwacji instalator kontroluje poprawność działania wszystkich elementów systemu. Każdy element systemu sygnalizacji pożaru powinien być skontrolowany przynajmniej raz w roku. Przyjęte jest (i jest to dobra praktyka), że firma konserwująca system sprawdza raz na kwartał ¼ cześć systemu w ten sposób, żeby po roku były sprawdzone wszystkie elementy.

Kontrola systemu powinna być zakończona sporządzeniem protokołu z załączonymi wydrukami z centrali potwierdzającymi przeprowadzenie sprawdzenia systemu.

Artur Kamiński
Factor Security
Poznań

SYSTEMY WYKRYWANIA I SYGNALIZACJI POŻARU – cz.5

SYSTEMY WYKRYWANIA I SYGNALIZACJI POŻARU – cz.5

Wskaźniki zadziałania umieszczane są nad wejściem do pomieszczeń chronionych czujkami. Informują, gdzie powstał pożar. Ułatwia to prowadzenie akcji gaśniczej. W systemie konwencjonalnym dopiero wskaźniki pokazują dokładnie, gdzie jest pożar. W przypadku sufitów podwieszanych wskaźnik zadziałania umieszczony na suficie pod ukrytą czujką sygnalizuje pożar w miejscu normalnie niewidocznym. Wskaźniki zadziałania zasilane są z odpowiedniego wyjścia w czujce. Jeden wskaźnik może być sterowany z czterech czujek (czujki w tym samym pomieszczeniu lub strefie pożarowej).

Sygnalizatory w systemach p.poż. przekazują sygnał o ewakuacji obiektu (zarządzonej profilaktycznie lub ćwiczebnie) lub o pożarze. Pobudzając różne wejścia sygnalizatora można uzyskać różny dźwięk. Centrala umożliwia takie oprogramowanie wyjść sterujących, aby uzyskać ten efekt. Sygnalizatory i inne urządzenia w systemach p.poż. sterowane są napięciem 24VDC.

Powiadomienie w systemach sygnalizacji pożaru – zgodnie z zaleceniami normy – dotyczy tylko dwóch stanów: alarmu II stopnia („pożar”) i awarii systemu. Centrala wystawia sygnały o tych zdarzeniach. Sposób przekazania sygnałów na zewnątrz zależy od lokalnych wymagań Straży Pożarnej lub firm komercyjnych zajmujących się ochroną mienia i wymaga uzgodnienia oraz oddzielnych urządzeń transmisyjnych.

Okablowanie systemu sygnalizacji pożaru prowadzi się czerwonym kablem YnTKSY 1x2x0,8 mm2 lub 2x2x0,8 mm2 , przy czym przekrój kabla należy dobrać w czasie projektowania systemu. Zależnie od producenta systemu, może to być kabel nieekranowany lub musi to być kabel ekranowany. W przypadku systemów sygnalizacji pożaru firmy Siemens zaleca się stosowanie kabla nieekranowanego (system ma wyjątkową odporność na zakłócenia transmisji). Czujki i ROP-y montuje się równolegle.

W systemie konwencjonalnym linie są otwarte (proste) tzn. kabel wychodzi z centrali i przechodzi kolejno przez detektory (max.32) bądź ROP-y (max.10). Ilości maksymalne są dopuszczalne przez przepisy, ale należy dążyć do zmniejszania ilości detektorów w linii ze względu na w miarę dokładne rozróżnienie źródła alarmu (w systemie konwencjonalnym prezentowany jest alarm z linii a nie konkretnego detektora). Przepisy precyzują, ile i jakich stref pożarowych lub kondygnacji może obejmować jedna linia prosta. Czujki i ROP-y nie mogą być montowane w tej samej linii!

W systemie adresowalnym linie są pętlowe tzn. kabel wychodzi z centrali, przechodzi przez czujki, przyciski pożarowe (można mieszać czujki i ROP-y, max. 128 adresów) i inne moduły monitorujące i sterujące i wraca do centrali na drugą parę zacisków. Pętla dozorowa, zależnie od producenta i dopuszczalnej rezystancji pętli, może obejmować rozległy obiekt nawet wspomnianym kablem o przekroju 0,8 mm2 . Podstawki czujek umożliwiają stosowanie kabli o przekroju do 2,5 mm2 .

Artur Kamiński
Factor Security
Poznań