ACTIVE TRACK – KONTROLER POŁOŻENIA RUCHOMEGO OBIEKTU

Prosty w obsłudze personalny GPS, znajdujący zastosowanie w wielu sytuacjach

Jeżeli szukacie prostego a zarazem niezawodnego systemu, pozwalającego w szybki i precyzyjny sposób zlokalizować położenie ruchomego obiektu (na przykład wartownika, osoby niepełnosprawnej, pojazdu), warto zwrócić uwagę na Active Track. Jest to urządzenie łączące w sobie funkcjonalności odbiornika nawigacji satelitarnej i telefonu komórkowego. Active Track umożliwia natychmiastowe zlokalizowanie położenia obiektu zarówno w przestrzeniach otwartych jak i zamkniętych oraz zapewnia możliwość kontaktu w czasie rzeczywistym. Czytaj dalej

ZEWNĘTRZNE SYSTEMY ZABEZPIECZEŃ, CZ. 1

ZEWNĘTRZNE SYSTEMY ZABEZPIECZEŃ, CZ. 1

Użytkownicy budynków wolnostojących często zastanawiają się, jak ochronić swój obiekt, jak wykryć intruza w całym obszarze poza ścianami budynku.

Jest na to wiele sposobów, a ich wykorzystanie zależne jest od tego, co i przed czym chcemy chronić i jakie posiadamy na to środki. Ponieważ ochrona zewnętrzna jest podatna na zjawiska zwodnicze, wymaga ingerencji w środowisko wokół obiektu i jest nietania, to w każdym przypadku użycie środków technicznych trzeba przemyśleć a system musi być zaprojektowany konsekwentnie i bezkompromisowo. Czytaj dalej

TROCHĘ INFORMACJI O ELEMENTACH SYSTEMÓW ALARMOWYCH…

TROCHĘ INFORMACJI O ELEMENTACH SYSTEMÓW ALARMOWYCH…

Szanowni instalatorzy, pragnę przypomnieć o istnieniu bardzo przydatnych modułów, które mogą Wam ułatwić prace montażowe i przy okazji zwiększyć poziom bezpieczeństwa montowanych systemów. Mowa o prostym urządzeniu, module bezpiecznikowym AWZ573 oraz AWZ577, jednocześnie module dystrybucji napięcia. Spotkałem się z wieloma instalacjami w których pod wyjście wysokoprądowe „upchane” są żyły doprowadzające napięcie do detektorów w systemie. Stosując moduł zasilany jedną parą przewodów z wyjścia wysokoprądowego, możemy te same żyły zasilające (upchane pod jedno wyjście), rozdzielić pod kilka zacisków modułu otrzymując pewne połączenie i wygodę pracy. Czytaj dalej

O CZUJKACH PŁOMIENIA SŁÓW KILKA…

O CZUJKACH PŁOMIENIA SŁÓW KILKA…

Możemy znaleźć wiele obiektów, w których zabezpieczenie pożarowe opierające się na optycznych czujkach dymu czy czujkach temperaturowych jest niewystarczające. Ze względu na specyfikę pożaru w takich miejscach jak hangary lotnicze, przepompownie ropy naftowej czy fabryki chemikaliów, w których może dojść np. do bezdymnych pożarów gazów i cieczy, jako uzupełnienie innych rodzajów czujek można zastosować czujki płomienia. Również na otwartych przestrzeniach, takich jak składy paliw czy parkingi, na których nie ma technicznej możliwości zastosowania innych czujek alternatywą pozostają czujki płomienia.

Z technicznego punktu widzenia wykrywanie płomienia pożarowego przy pomocy analizy promieniowania jest bardzo wymagające. Spowodowane jest to tym, że w normalnych warunkach pracy czujki występuje duża liczba źródeł promieniowania, których charakterystyka diametralnie się różni. Mogą one być przyczyną zakłóceń czujki lub występowania fałszywych alarmów. Największym problemem, który stoi przed konstruktorami czujek płomienia jest zapewnienie, że czujka wyodrębni promieniowanie emitowane przez płomień pożarowy z ogólnego promieniowania występującego w danym środowisku. Czujka musi przy tym być odporna na fałszywe alarmy, ale równocześnie musi zagwarantować pewność wykrycia pożaru.

  1. Czujki promieniowania ultrafioletowego.

Jedną z metod wykrywania pożaru stosowaną w czujkach płomieni jest detekcja promieniowania UV. Do jej zalet możemy zaliczyć szybkość reakcji na płomień pożarowy oraz możliwość wykrycia każdego rodzaju palącej się substancji. Wadami natomiast jest brak możliwości zablokowania reakcji na promienie UV, które są emitowane przez łuki elektryczne. Powstają one głównie podczas procesów spawania. Kolejną wadą jest wrażliwość na promieniowanie UV emitowane przez niektóre rodzaje oświetlania oraz promieniowanie RTG, które bywa używane w różnych procesach technologicznych.

  1. Czujki promieniowania podczerwonego.

Kolejną metodą wykrywania pożaru stosowaną w czujkach płomienia jest detekcja promieni podczerwonych emitowanych przez płomień pożarowy. Jako, że promieniowanie podczerwone różnych długości jest powszechne w środowisku, konstruktorzy musieli opracować niezawodną metodę rozpoznawania promieniowania emitowanego przez płomień. Aby zwiększyć niezawodność czujek IR producenci stosują m.in. elektroniczne przetwarzanie danych z wykorzystaniem algorytmów, które uwzględniają promieniowanie o różnych długościach fali, ich proporcje oraz zmienności w czasie. Doprowadziło to do opracowania czujek o odpowiedniej czułości oraz odporności na fałszywe alarmy (które w wykrywaniu metodą IR mogą być powodowane np. przez grzejniki lub elementy pracujących maszyn). Do zalet tej metody możemy zaliczyć niską absorbcję większości substancji chemicznych przez promieniowanie podczerwone. Wiąże się to z odpornością czujek na zanieczyszczenia powodowane związkami chemicznymi. Zaletą czujek IR jest również brak reakcji na promieniowanie UV powodowane przez łuki elektryczne. Czujki te stosuje się głównie jako uzupełnienie optycznych czujek dymu. Mogą one wykrywać bezdymne pożary cieczy i gazów, jak również otwarty ognień, któremu towarzyszy wydzielanie dymu, będącego wynikiem spalania materiałów zawierających związki węgla.

  1. Czujki wielosensorowe.

W celu zwiększenia niezawodności detekcji czujek oraz ich oraz ich odporności na fałszywe alarmy producenci stosują czujki wielosensorowe. Na rynku spotkać można czujki wyposażone w dwa detektory IR i jeden UV, dwa detektory IR lub trzy detektory IR.

Przykładem wielosensorowej czujki IR jest czujka SIEMENS ASA FDF241-9. Posiada ona trzy czujniki IR. Jeden czujnik mierzy promieniowanie podczerwone o długości fali charakterystycznej, dla rozgrzanego dwutlenku węgla. Dwa pozostałe czujniki jednocześnie mierzą promieniowanie zakłócające o innych długościach fal.

Wielosensorowe czujki płomienia mają zastosowanie m.in. w instalacjach wydobywczych i przesyłowych ropy i gazu, w tym na platformach wiertniczych, na stacjach przeładunkowych paliw i chemikaliów, w zakładach rafineryjnych i petrochemicznych, hangarach lotniczych, w turbinach gazowych, maszynowniach statków i składach drewna.

Do testowania czujek płomienia stosuje się odpowiednie testery generujące promieniowanie o odpowiednich długościach fali, które naśladują charakterystykę płomieni pożarowych.

Przy zastosowaniu czujek płomienia należy pamiętać, aby określić przewidywalną wielkość powierzchni, którą może objąć pożar. Zależeć będzie od tego dobór odpowiednich czujek oraz sposób ich montażu.

Przemysław Czereba

Factor Security

Poznań

SYSTEMY TELEWIZJI DOZOROWEJ – temat 2

SYSTEMY TELEWIZJI DOZOROWEJ – temat 2

Kamera telewizyjna stanowi podstawę systemu. Od jej jakości i możliwości (chociaż nie tylko) w dużym stopniu zależy ja kość obrazu. Ciągle w użyciu i sprzedaży są kamery analogowe (choć to pojęcie jest uproszczeniem). Zaczynają dominować kamery cyfrowe, w technologii IP, wspierane kamerami w technologii HD – TV (różne rozwiązania i nazwy, zależnie od producenta).

Kamerę charakteryzuje kilka właściwości:

– typ kamery: analogowa (PAL), HD-TV czy IP. I tutaj wszystko się zaczyna…

– rozdzielczość: dla kamer analogowych wyrażona w liniach telewizyjnych (TVL), a dla kamer IP, i HD-TVw megapikselach (Mpx) lub w sposób opisowy (np. Full HD). Dla kamer analogowych normalna rozdzielczość to 540 TVL, a najnowsze modele serii 960H mają 700 TVL. W przypadku kamer IP można jeszcze spotkać w użyciu modele o rozdzielczości około 0,5 Mpx, ale handlowo spotkamy rozdzielczości od 1,2 Mpx wzwyż (2, 3, 5 a nawet 28 Mpx). Obecnie realne znaczenie i wykorzystanie (z różnych powodów) znajdują kamery o rozdzielczościach do 3 Mpx.

– rodzaj przetwornika obrazu: CCD lub CMOS. Generalizując można przyjąć, że w kamerach analogowych montowane są przetworniki CCD, a w kamerach HD-TV i IP przetworniki CMOS. Przekłada się to na możliwość i sposób zarządzania poszczególnymi pikselami obrazowymi oraz czułość przetworników, niestety mniejszą w kamerach z przetwornikiem CMOS.

– czułość, która określa, przy jak słabym oświetleniu kamera jeszcze widzi bez wyraźnej degradacji obrazu. Czułość najczęściej podawana jest w zestawieniu z jasnością obiektywu użytego do pomiarów czułości, więc zastosowanie obiektywu ciemniejszego powoduje stratę czułości w kamerze. Standardowa czułość to 0,1-0,5 lx; wysoka czułość to 0,01-0,05 lx. Podawane są także większe czułości, zwykle są one uzyskiwane w kamerach w sposób „sztuczny”, poprzez elektroniczne podniesienie czułości (najczęściej poprzez wydłużenie czasu migawki co objawia się smużeniem ruchomych elementów obrazu) lub przejściem kamery przy słabym oświetleniu w tryb widzenia czarno-białego.

Generalnie trzeba się liczyć z niższą czułością przetwornika CMOS (bardziej upakowane, a więc mniejsze punkty światłoczułe) w porównaniu z CCD (stan na listopad 2014).

– ogniskowa i jasność obiektywu (dla kamer z wbudowanym obiektywem; większość obecnie sprzedawanych kamer ma konstrukcję fabrycznie wyposażoną w obiektyw; obiektywu nie posiadają kamery typu box, dobiera się go oddzielnie w zależności od potrzeb). Obiektyw to temat do osobnego omówienia. W kamerze wyposażonej w obiektyw istotna dla użytkownika jest ogniskowa obiektywu. Przekłada się ona na kąt widzenia kamery. Na rynku można kupić kamery z obiektywem o stałej ogniskowej (najczęściej około 4 mm, co daje obraz podobny do tego, co widzi człowiek jednym okiem, patrząc nieruchomo na wprost) a także z obiektywem typu zoom, o zmiennej ogniskowej (typowy zakres to 3-9 mm lub 2,8-12mm). Kamery ze zmienną ogniskową obiektywu są droższe, ale dają większą możliwość dopasowania kąta widzenia, a więc obszaru obserwowanego przez kamerę, do potrzeb użytkownika.

– typ obudowy, określający wygląd kamery i możliwości montażu. Oprócz coraz rzadszych kamer typu box, które trzeba wyposażyć w obiektyw i uchwyt montażowy, obecnie na rynku dominują kompletne kamery w obudowach kopułowych lub obudowach tubowych (te zwane bywają kompaktowymi). Obudowy kopułowe występują także w wersji wandaloodpornej, zdolnej wytrzymać silne uderzenia kamieniem lub narzędziem.

– oświetlacz podczerwony (IR); oświetlacz pozwala kamerze widzieć nawet w kompletnej ciemności. Przy pracy z oświetlaczem kamera przechodzi w tryb czarno-biały. Obrazy powstałe po oświetleniu podczerwienią różnią się od tych oświetlanych światłem widzialnym. Podczerwień jest inaczej absorbowana przez materiały i obraz wydaje się nienaturalny.

– dodatkowe funkcjonalności kamery:

  • BLC – kompensacja tylnego oświetlenia; umożliwia to wyłączenie wpływu pewnych segmentów obrazu na działanie automatyki kamery, przez co obiekty widziane pod światło są lepiej rozpoznawalne; kompensacja w prostych kamerach obejmuje tylko środek lub górną część obrazu, w kamerach wyrafinowanych obraz dzielony jest na kilkadziesiąt segmentów włączanych niezależnie. Wyeksponowanie szczegółów do tej pory pozostających w cieniu skutkuje przejaskrawieniem i utratą szczegółów w jasnych partiach tła.
  • WDR – szeroki zakres dynamiki; wykorzystywany jest w podobnych sytuacjach, co kompensacja tylnego oświetlenia, ale działa w sposób dużo bardziej wyrafinowany i bardziej skuteczny; kamery z takim przetwornikiem powinny być stosowane tam, gdzie należy spodziewać się trudnych warunków oświetleniowych np.: kamery obserwujące z wnętrza oszklone wejście do obiektu; kamery patrzące na powierzchnie odbijające światło (trawa może silnie odbijać światło, nawet, gdy jest sucha).
  • zwiększanie czułości kamery, często w połączeniu z przełączaniem w tryb czarno-biały
  • regulacja poziomów otwarcia migawki
  • inne przydatne: strefy prywatności, funkcja lustra, balans bieli, detekcja ruchu
  • regulacja kontrastu, ostrości, nasycenia
  • możliwość podłączenia monitora serwisowego
  • wyjście alarmowe i wejście wyzwalające przełączenie w tryb pracy czarno-białej

– dla kamer IP ilość i rodzaj strumieni transmisji

– dla kamer IP ilość przetwarzanych klatek na sekundę

– dla kamer IP możliwość lokalnego (w kamerze) nagrywania obrazu na karcie pamięci.

– dla kamer IP możliwość zdalnego programowania

Nowym i szalenie nowatorskim rozwiązaniem są kamery IP 360(„fish eye” – „rybie oko”). Przystosowane do montażu sufitowego nadzorują obszar 360o wokół miejsca montażu. Dzięki sprytnemu oprogramowaniu można z obrazu wydzielić fragmenty z interesującej nas strefy i pokazać je bez charakterystycznego zniekształcenia (obiektywy typu „rybie oko” mocno deformują obraz, nadając mu formę zbliżoną do koła, z mocnym wygięciem obrazu, zwłaszcza przy jego brzegach). Oprogramowanie różnych producentów wyposażane jest w różnorodne funkcje analizy obrazu, pomocne w systemach bezpieczeństwa, ale także – na przykład – w placówkach handlowych do analizy aktywności klientów czy wydajności obsługi.

Ogromne znaczenie we współczesnych systemach telewizji dozorowej ma analiza obrazu. Producenci wyposażają swoje kamery w coraz to bardziej wymyślne i sprytne algorytmy do zliczania klientów, tworzenia „map ciepła”, identyfikacji i śledzenia osób, rozpoznawania tablic rejestracyjnych, wykrywanie wałęsania się czy pozostawienia przedmiotu. Ale to już jest temat na oddzielny artykuł.

 

Artur Kamiński

Factor Security

Poznań